Interview theater-maskers

Published on januari 19th, 2016 | by Rozemarijn den Dulk

0

“Je moet een masker opzetten, en het daarna weer afdoen.”

Christaan den Dulk (26) werkt als theaterdocent op twee middelbare scholen:  Het 4e Gymnasium in Amsterdam en het Kennemer College in Beverwijk. Hij studeerde aan de theaterschool in Amsterdam. Daar speelde hij in voorstellingen en hij schreef er ook nog veel. Naast zijn werk speelde hij wel eens kleine rolletjes in onder andere het Sinterklaas Journaal, en speelde hij dit jaar ook op de Parade in Amsterdam.  Dus, het podium voelt voor hem als thuis. En aangezien het mijn broer is, is het tijd voor een diepte-interview. 

Wat Den Dulk aanspreekt in toneel is dat hij mensen kan laten zien wat niet met woorden uit te leggen valt of in feiten te vatten is. Hij maakte op zijn opleiding bijvoorbeeld een voorstelling over twee vuurtorenwachters op Terschelling die werden ontslagen omdat er een computer was uitgevonden die hun taak kon overnemen. “Ik kan wel het verhaal over de vuurtorenwachters vertellen, maar dan krijg je nooit het gevoel wat die vuurtorenwachters voelden toen ze werden wegbezuinigd.” Den Dulk vindt dat er geen ‘ik snap het niet’ bestaat in de theaterwereld. Iedereen begrijpt een voorstelling op zijn eigen manier, en soms begrijpen mensen dingen die je zelf nog niet had bedacht. Dat vindt hij het bijzondere van theater.

Christiaan heeft besloten om theaterdocent te worden in plaats van alleen maar acteur, omdat hij zichzelf niet zag lopen tussen alle vlotte, zelfverzekerde acteurs van de theaterschool. Nu is hij erg blij dat hij zijn leerlingen kan opleiden tot theaterliefhebbers. “Er zitten leerlingen tussen die het vak in zouden kunnen, en leerlingen die dat helemaal niet willen of kunnen”. Die leerlingen wil Christiaan kennis laten maken met theater. Hij wil een mooi en reëel beeld geven van het theater, zodat jongeren bij theater niet alleen aan de eindmusical in groep acht denken.

Christiaan vindt het het mooist als je aan een voorstelling kan zien dat er iets eigens in verwerkt zit, en niet dat de acteur alleen maar netjes de opdrachten van de regisseur heeft uitgevoerd. Volgens Christiaan hoeft een toneelstuk ook niet helemaal naar de werkelijkheid te zijn. “Als ik wil zien wat zich op straat in de realiteit afspeelt, pak ik wel een stoel en ga ik buiten zitten”. Hij vindt het mooi als een acteur het ene moment een rol speelt, en het andere moment weer helemaal zichzelf is. “Je moet een masker opzetten, en het daarna weer afdoen.”

Normaliter is den Dulk een dromer, maar als hij op het toneel staat, lijken al zijn zintuigen open te gaan. Den Dulk wil als hij op het toneel staat, het publiek meeslepen in de voorstelling. Hij kan aan het publiek zien of de voorstelling hen interesseert of niet. Chiristiaan vindt dat kinderen daarin heel eerlijk zijn. “Als de voorstelling hen niet boeit gaan ze gewoon achterstevoren zitten of rennen ze naar hun moeder”. Als Christiaan denkt dat een voorstelling niet goed gaat, lijkt elk kuchje uit de zaal daarop een bevestiging. En andersom kan ook: als het publiek erg enthousiast is, gaat hij daar soms iets te makkelijk mee om, en dan is hij de aandacht van het publiek opeens weer kwijt. “Zo leer je door meerdere keren op de planken te staan, een zo goed mogelijke voorstelling te spelen.”

Het liefst speelt Den Dulk theaterstukken van de theaterschrijver Alex van Warmerdam. Hij vindt dat de schrijver onbedoeld komisch is, en dat zijn taalgebruik erg ‘onaangekleed’ is. Dat maakt zijn teksten herkenbaar uit het echte leven. Zelf schrijft den Dulk ook theaterteksten. Hij is nu bezig met een script over de band tussen kinderen en ouders. Hoe je als ouders altijd je kinderen wilt beschermen, terwijl je als kind toch af en toe moet vallen om daarvan te leren.

Als droom voor de toekomst zou Christiaan nog heel graag een voorstelling met Afrikaanse en Nederlandse kinderen samen willen maken. Die droom kwam in hem op toen hij een half jaar in Zuid-Afrika was. Daar maakte hij met Zuid-Afrikaanse kinderen een voorstelling. Hij wil een voorstelling met hen maken over een onderwerp dat hen allebei bezighoudt. “Zo kun je zien dat de kinderen eigenlijk hetzelfde zijn, ook al komen ze allebei van een andere kant van de wereld.” Met die groep jonge acteurs wil Christiaan dan reizen door het land om deze boodschap aan iedereen door te geven.

Als boodschap voor de problemen in de wereld wil Christiaan mensen leren om vanuit een ander perspectief naar een probleem te kijken. “Als er een probleem is, probeer dan altijd de andere kant van het probleem te zien, ik denk dat dat de grote taak is van theater.”

 


About the Author



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑